ನಿಂತ ನೀರಡಿ ಭೂಮಿ ಕೊಳೆತು ನಾರುತ್ತಿದೆ ಬಾಚಿದ ಕ್ರಾಪಿನಡಿ ಮುದ್ದೆಮಿದುಳು ನಾರು ನಾರಾಗಿದೆ ಮೂಲ ಮರೆತ ಕುರುಡು ಮಂಡೆಗಳು ಮತಾಂಧ ಮೊರಿಯೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿ ನಾರು, ಕೊಳೆಗಳಿಗೀಗ ಸುಗ್ಗಿ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಗುಂಡುಕಲ್ಲಿಗೆ ರಕ್ತಾಭಿಷೇಕ ದೇಹಪ್ರಸಾದ ಎಲ್ಲಾ ಮೆದ್ದು ಕೊಬ್ಬಿ ಕೆನೆಯುವ ಶರಧಿ ಕಸ ಸುರಿದಿದ್ದು ನಮ್ಮ ಮನೆಯಂಗಳಕೆ ಜುಬ್ಬಾ, ಪೈಜಾಮ, ಟೊಪ್ಪಿ ಎಲ್ಲ್ಲೂ ಕಲೆಯಿಲ್ಲ ನಿತ್ಯ ಶುಭ್ರ ವಿನೂತನ ಪತಾಕೆಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿಟ್ಟ ಎಳ್ಳು ಜೀರಿಗೆ ಜನನ ಮರಣಗಳ ಲೆಕ್ಕ ಬರೆಯುತ್ತಿದೆ ಇದಲ್ಲವೇ? ಮಾಯಲಾರದ ಗಾಯ ವಾಸಿಯಾಗದ ಹುಣ್ಣು ನನ್ನೂರು ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು ಭೂಮಿ ನೆಲ ಉತ್ತು ವರುಣ ನೀರು ಹನಿಸಿದರೆ ತುಳಿದ ಪಾದದಡಿಯಿಂದ ಅಡಿಮೇಲಾದ ಮಣ್ಣಿಂದ ಪ್ರೀತಿಗರಿಕೆ ಚಿಗುರೊಡೆಯಲು ಸಾಮರಸ್ಯ ನಂದನದಲ್ಲಿ ಹೂ ಅರಳಲು ಹೌದು ನಮಗಿಂಥ ಮಳೆಬೇಕಿತ್ತು ಹನುಮನ ಗುಡಿಯ ಕೆಸರ ಖಾದ್ರಿ ಹುಸೇನರ ಕೈ ತೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು ಮಸೀದಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದ ಕೊಳೆನೀರ ರಾಮ, ಕೇಶವರ ಕೈ ಹೊರಚೆಲ್ಲುತ್ತಿತ್ತು ಕೊಚ್ಚೆ ಕೊಳೆ ತೊಳೆಯುವ ಸ್ವಚ್ಛಮಳೆಯೊಂದು ಬೇಕಿತ್ತು                                              ...

ದೇರಪ್ಪನ ಮನೆಯ ಹಿತ್ತಲಿಗೆ ಸಂಜೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಎರಡು ಲಾರಿಗಳು ಬಂದು ನಿಂತವು. ಅದರಿಂದ ಅನ್ಯಗ್ರಹಗಳಿಂದ ಬಂದಂತಿದ್ದ ಹತ್ತರಿಂದ ಹದಿನೈದು ಜನ ಇಳಿದರು. ದೇಹಪೂರ್ತಿ ಕಂದು ಬಣ್ಣದ ಧೂಳು, ಹರಕಲು ಅಂಗಿ, ಮೊಟುದ್ದ ಪ್ಯಾಂಟು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಬೈರಾಸಲ್ಲೆ1 ಮಾನ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಲಾರಿಯಿಂದ ಸ್ಟವ್ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿದವರೆ ಅಲ್ಲೆ ಅನ್ನಕ್ಕೆ ನೀರಿಟ್ಟರು. ಕೆಲವರು ಇತರೆ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡರು. ತುಕ್ರ ಪೂಜಾರಿಯ ಗಡಂಗಿಗೆ2 ಹೋಗಿದ್ದ ಟೋಕ್ಕಯ್ಯ ಇದನ್ನೆ ನಿಂತು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆತ ದೇರಪ್ಪನ ಮನೆಗೆ ಯಾರೊ ಒಕ್ಕಲಿನವರು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೆ ಭಾವಿಸಿದ.     ತುಕ್ರ ಪೂಜಾರಿಯ ಗಡಂಗಿಗೆ ಕಳ್ಳು ಸಪ್ಲೈ ಮಾಡುವುದು ಕೂಚ ಪೂಜಾರಿ. ಆತ ಬೇಡಿಕೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನೀರನ್ನು ಧಾರಳವಾಗಿ ಬೆರೆಸುತ್ತಿದ್ದ. ಟೋಕ್ಕಯ್ಯನಿಗೆ ಕಳ್ಳು ಕುಡಿರೆ ಜುಲಾಬು3 ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ರಾತ್ರಿ ನಿಶೆಯೇರದಿದ್ದರೆ ಹೆಂಡತಿಯ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡುವ ತಾಕತ್ತೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿತ್ಯ ಧರ್ಣಪ್ಪನ ಅಂಗಡಿಯ ಕಂಟ್ರಿ4 ಕುಡಿಯುವವನಿಗೆ ಇವತ್ತು ದುಡ್ಡು ಸಾಲದೆ ತುಕ್ರ ಪೂಜಾರಿಗೆ ದರುಶನ ನೀಡಿ ಬಂದಿದ್ದ. ರಾತ್ರಿ ಕಳ್ಳಿನ ಉಪದ್ರದಿಂದ  ಗಡಿ ಗಡಿ ಚೊಂಬು ಹಿಡಿದು ಹಿತ್ತಲಿಗೊಮ್ಮೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ರಾತ್ರಿ ಹೀಗೆ ಹಿತ್ತಲಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಲೈಟೊಂದನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಚೊಂಬನ್ನು ಎದುರಿಗಿಟ್ಟು ತುಕ್ರÀ ಪೂಜಾರಿಗೆ ಬೈಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಇದ್ದಕ್ಕಿಂದ್ದಂತೆ ‘ಸೊಂಯ್....’...

ತುಕ್ರನಿಗೆ ಎರಡು ದಿನದಿಂದ ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಲೆಯಡಿಕೆ ಹಾಕಲೂ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಕೆಲಸ. ಕೊರಗಪ್ಪ ಶೆಣೈರ ಮಕ್ಕಳ ಜಗಳವೀಗ ಆಸ್ತಿ ಪಾಲಾಗುವಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಮುಟ್ಟಿತ್ತು. ತುಕ್ರನಿಗೆ ಈ ಪಾಲಿನ ದೆಸೆಯಿಂದ  ಇಡೀ ಗುಡ್ಡೆ ಬೈಲೆಲ್ಲ ಅಲೆದಾಡಿ, ಸರ್ವೆಯ ಸರಪಳಿಯೆಳೆದು ಸಾಕು ಸಾಕಾಗಿತ್ತು ಆದರೂ ಆತನಿಗೆ ಖುಷಿಯೊ ಖುಷಿ. ಈ ನಡುವೆ ಆ ಜಾಗ ನನ್ನದು, ಅವಳಿಗೇಕಲ್ಲಿ, ಆ ಜಾಗ ಇವಳಿಗ್ಯಾಕೆ ಎನ್ನುವ ತಕರಾರಿನಿಂದ ಎರಡೆರಡು ಬಾರಿ ಸರ್ವೆಯಾಯಿತು. ತುಕ್ರನಿಗೆ ಆ ಸರಪಳಿಯನ್ನು ನೋಡುವಾಗÀ ಹೆಬ್ಬಾವನ್ನು ಕಂಡಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಸಣಕಲು ದÉೀಹ ಆ ಮಣಭಾರದ ಸರಪಳಿಯನ್ನು ಇಡೀ ದಿನ ಹಿಡಿದು ಸುತ್ತಾಡಲು ಹೆಣಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮೂಳೆಯ ಮೇಲೆ ಡಾಂಬರು ಹೊಯ್ದದಂತಿರುವ  ಚರ್ಮ. ಗುಂಡಿಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಗುಳಿಬಿದ್ದ ಕಣ್ಣು. ಊರ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಯಥೇಚ್ಛ ಉಬ್ಬು ತಗ್ಗುಗಳಿರುವಂತೆ ಈತನ ದೇಹ ರಕ್ತಮಾಂಸ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳದೆ ಕೈಕಾಲಿನ ಗಂಟುಗಳೆ ಎದ್ದುಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು.     ಆತನಿಗೆ ಸರ್ವೆಗಿಂತಲೂ ಮನಸು ಕೊರೆಯುವ ವಿಚಾರವೆಂದರೆ. ಶೆಣೈ ಮಕ್ಕಳು ಆ ಜಾಗ ನನ್ನದು, ಈ ಜಾಗ ನನ್ನದು ಎನ್ನುವಾಗÀ ಬೇಸರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಅದೆಲ್ಲ ನನ್ನದು ಎಂದು ಆತನ ಮನಸ್ಸು ತಳಮಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆತ ಬಹುಕಾಲದಿಂದ ಶೆಣೈಯೊರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಜೀತದಾಳಿನಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದವ, ಮೇಲಾಗಿ ಒಕ್ಕಲಿನವ. ಅವ ಹೇಳುವ ಧಣಿಗಳ ಗದ್ದೆಯ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಣ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರು...

ಕರಾವಳಿಯ ಬದುಕು ಕನ್ನಡದ ಸೀಮೆಯೊಳಗಿದ್ದರೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಿನ್ನವಾದ ಸಂಸ್ಕøತಿಯಾಗಿದೆ. ಈ ಸಂಸ್ಕøತಿಯ ಪೂರ್ಣ ಆಳ, ಅಗಲ ತಿಳಿಯಲು ಕರಾವಳಿಯ ಮಣ್ಣಿನ ಜೀವನದ ಭಾಗವಾಗದ ಹೊರತು ಅದನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿನ ತುಳು ಸಂಸ್ಕøತಿ ಜಾತಿ, ಮತ, ಪಂಥ, ಭೇದಗಳನ್ನು ಮೀರಿದ ಸಂಪತ್ತು. ಕೇರಳ, ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯಗಳ ಒಳಗೆ ಈ ಸಂಸ್ಕøತಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಜೀವನ ಹಾಲು ನೀರಿನಂತೆ ಬೆರೆತು ಹೋಗಿದೆ. ದ್ರಾವಿಡ ಭಾಷೆಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತುಳುವಿನ ಚರ್ಚೆನಡೆದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ನೀಡಿರುವ ಕಿಮ್ಮತ್ತು ಎಷ್ಟೆಂದು ಎಲ್ಲಾ ತುಳುವರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರುವ ವಿಚಾರವೆ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾಗವೇಣಿ ಅವರ ‘ಗಾಂಧಿ ಬಂದ’ ಕಾದಂಬರಿ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.      ‘ಗಾಂಧಿ ಬಂದ’ ಕಾದಂಬರಿ ಕರಾವಳಿಯ ಒಂದು ಕಾಲಘಟ್ಟದ ಚರಿತ್ರೆ. ತುಳುವ ಸಂಸ್ಕøತಿಯ ಭಾಗವಾಗಿ, ಸ್ತ್ರೀವಾದಿ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟ ಮತ್ತು ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಚಳುವಳಿಯು ಕರಾವಳಿಯ ಮೇಲೆ ಬೀರಿದ ಪರಿಣಾಮ, ಈ ಎಲ್ಲಾ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳಿಂದ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ನೋಡಬಹುದು ಅಥವಾ ಬಿಡಿ ಬಿಡಿಯಾಗಿ ನೋಡಬಹುದು. ಹೌದು ಈ ಕಾದಂಬರಿಗೆ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ವಿಭಿನ್ನ ಅಂಚುಗಳಿವೆ. ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳಿಂದ ನೋಡಬಹುದಾದ ಗುಣ ಈ ಕಾದಂಬರಿಗಿದೆ. ಹಲವು ದಾರಗಳಿಂದ, ವಿಭಿನ್ನ ನೂಲುಗಳಿಂದ ಹೆಣೆದು ಕಸೂತಿ ಹಾಕಿದ ನಾಗವೇಣಿಯವರ ಕಥನ ಕಲೆ ಮೆಚ್ಚುವಂತದ್ದೆ.    ಒಂದು...

ಮಿದುಗೊಡೆ ಹಂದರದಿ ಕಲಾವಿದರಿಬ್ಬರು ಕೂಡಿ ಸುರಿದ ಬಣ್ಣದ ಆರೋಪಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾಗಿ ಬಂಧಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದೇನೆ ಯಾವ ಕೋರ್ಟು, ಬೇಡಿಗಳಿಲ್ಲದೆ ಬೆಳಕು ಶೂನ್ಯ ಕೋಟೆಯೊಳಗೆ ಬೆಟ್ಟದಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮರಕ್ಕೇನು ಗೊತ್ತು ಬೀಜವನು ಬಿತ್ತಿದವರಾರೆಂದು ಎನಗೂ ಇಲ್ಲಿ ಸುಳಿವು ಇಲ್ಲ ಬಿತ್ತಿದ್ದಾರೆ... ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ... ವ್ಯಂಗ್ಯ, ಪ್ರಶಂಸೆ, ಆರೋಪ ಪ್ರವಚನಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸುಖವನು ಮರೆಸಿ ಸಾಲಕ್ಕೆ ಹೇತುವಾಗಿ ಬಿಳಿಯಂಗಿ ದೇವರ ಹುಂಡಿ ತುಂಬಿದ್ದೇನೆ ಮುಂದೆ...! ಕಸವಾಗಿ ಕೊಳೆತು ಗೊಬ್ಬರವಾಗಿ, ನಾರಿ ಗಬ್ಬೆದ್ದು ಹೋಗುವೆನೊ..!? ಜೋಕಾಲಿ ಪದಕೆ ಕಿವಿಯಾಗಿ, ಮುದುಡಿ ಮುದ್ದು ಕೂಸಾಗಿ ನಲಿಯುವೆನೋ..!? ಧಾವಿಸುತ್ತಿವೆ... ಮತಿ ಬಲಿಯುವ ಮುನ್ನ ದಿಕ್ಕೆಂಟು ಭಾಗದಿಂದ ದಿಕ್ಕೆಟ್ಟ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಸಮ್ಮತಿ ಅಸಮ್ಮತಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿ ನಾನು.. ಸೋಲು ಗೆಲುವಿನ ನಿಷ್ಕರ್ಷೆ ನಾನು.. ಎಲ್ಲವೂ ಅಸಂಗತ, ಗೋಜಲು ಕರುಳ ಹಗ್ಗದಲಿ ಹೊಸೆದ ಬಾಂಬು ನಾನು ರಕ್ತರಾಡಿಯಲ್ಲೆ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತೇನೆ ಚಿತ್ಕಾರ, ಚಿರಾಟ ಕಣ್ಣೀರ ವಿಷಮಾವಸ್ಥೆಯಲಿ ಕೊನೆಗೆಲ್ಲ ಶಾಂತ, ಸಂತೋಷ ಮೌನದಲಿ... ಮಿದುಗೊಡೆ ಹಂದರದೊಳಗೆ ಮಾಂಸಮುದ್ದೆಯಾಗಿ ನೀವು ಹೊಲಿಯುವ ಕುಲಾವಿಗೆ ದೇಹ ಹೊಂದಿಸುತ್ತಿರುವೆ ಮಳೆಯಾಸೆ ಹೊತ್ತ ದಟೈಸಿ ಕವಿದ ಕಾರ್ಮೋಡದಂತೆ ಗೋಜಲಿನಿಂದ ಮಗ್ಗುಲು ಬದಲಾಯಿಸ ಹೊರಟ ಹೆಸರಿಡುವ ಮೊದಲು ತಲೆಕೆಳಗಾದ ‘ಭ್ರೂಣ’ ನಾನು ಮಿದುಗೊಡೆ ಹಂದರದಿ ಯಾವ ಕೋರ್ಟು, ಬೇಡಿಗಳಿಲ್ಲದೆ ಕಲಾವಿದರಿಬ್ಬರು ಕೂಡಿ ಸುರ...

  ಕನ್ನಡದ ದೈತ್ಯ ಪ್ರತಿಭೆ ಕುವೆಂಪು ಅವರ ಮುಂದುವರೆದ  ಭಾಗವಾಗಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃಷಿ ಮಾಡಿದವರು ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರ ತೇಜಸ್ವಿಯವರು. ಕುವೆಂಪು ಅವರ ಮಗನಾದರೂ ಬೆಳೆದದ್ದು ಮಾತ್ರ ಅಪ್ಪಟ ಸ್ವತಂತ್ರ ಪ್ರತಿಭಯಾಗಿಯೆ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೊ ಏನೊ ಕುವೆಂಪು ಕಾಡು ಬಿಟ್ಟು ನಾಡು ಸೇರಿದರು, ತೇಜಸ್ವಿ ನಾಡಿನ ಗುಂಗು ತೊರೆದು ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದರು. ಕೆ.ಪಿ ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ಬದುಕು ಬಹು ಆಯಾಮದ ವರ್ಣರಂಜಿತ ಬದುಕು. ತಂದೆಯೂ ಮಗನನ್ನು ಯಾವ ವಿಚಾರದಲ್ಲೂ ನಿರ್ಬಂಧಿಸದೆ ಸ್ವತಂತ್ರ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಮಗನಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಿದರು. ಮಗನ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ನೀರೆರೆದು ಪೋಷಿಸಿದರು. ಅಂತೆಯೇ ಮಗನೂ ತಂದೆಯ ನಂಬಕೆಯನ್ನು ಹುಸಿಗೊಳಿಸದೆ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಅವರ ಅಕಾಲಿಕ ಮರಣ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕಕ್ಕೆ ತುಂಬಲಾರದ ನಷ್ಟವಾಯಿತು. ನಷ್ಟಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬರುವ ಅವಕಾಶವೂ ತಪ್ಪಿತು ಎಂಬ ನಿರಾಶೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಬಂತು.     ನಾನು ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದೆ. ಅವರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ‘ಅಬಚೂರಿನ ಪೋಸ್ಟಾಫಿಸು’ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದೆ, ಅಲ್ಲದೆ ಬಿಡಿ ಬಿಡಿಯಾಗಿಯೂ ಓದಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಥೆ. ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲೂ ಪ್ರಕೃತಿ ತೇಜಸ್ವಿಗೆ ಬೆರಗಾಗಿ ಕಂಡಿದೆ. ಓದುಗನಿಗೂ ಈ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಬರಹಗಳಿಗೂ...

ಹಸಿರು ಮರದ ಟೊಂಗೆಯ ಹೂ ಅರಳಿತು ನಿನ್ನೆ, ನಿನ್ನೆ ಮುಂಜಾವ ಮಂಜಿನಲಿ ಮೊಗ್ಗಾಗಿ ನಕ್ಕ ಹೂ ಅರಳಿತು ಹಕ್ಕಿ ತುದಿಗೆಲ್ಲ ಎಲೆಯಲಿ ಕುಳಿತು ಮಧುವ ಹೀರಿತ್ತು ದಿನ ಮುಗಿದು ರಾತ್ರಿ ಸರಿದು ಬೆಳಕು ಹರಿದಾಗ ಸುಕ್ಕಾಗಿ ಮುರುಟಿತ್ತು ಹಗಲ ಬೆಳಕಲಿ ಕಂಗೊಳಿಸಿ ಕತ್ತಲ ನೀರವತೆಯಲಿ ಮುದುಡಿತ್ತು ಮೊಗ್ಗಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕಿತ್ತು ಅರಳಿ ರಮಿಸಿತ್ತು ದಿನ ಒಂದು ಕಳೆದಿತ್ತು ಹಸಿರ ಪೊರೆಯಲಿ ಹುದುಗಿತ್ತು ಕಳಚಿ ಹೊರಬಿತ್ತು ಸೊಗಸಾಗಿತ್ತು, ಮರುದಿನ ಕೆಳಗಿತ್ತು ಕಟ್ಟುವ ಕೈ ಸೋಕಿತು ದೇವರ ಶಿರವೇರಿತು ದೀಪದ ಬೆಳಕು ಮಿನುಗಿತ್ತು ಹಲವು ಕಣ್ಣುಗಳ ತನ್ನೆಡೆಗೆ ಸೆಳೆದಿತ್ತು ಹೊತ್ತು ಮುಳುಗುವುದರೊಳಗೆ ಹಳೇ ಗೆಳೆಯರ ಸೇರಿತ್ತು ಇಬ್ಬನಿ ಸುರಿವಾಗ ಬಣ್ಣವಿತ್ತು, ಅಂದವಿತ್ತು, ನವಿರಾಗಿತ್ತು ಬೆಳಕು ಕಳೆಗುಂದಿತು ತಮ ಆವರಿಸಿತು ಹೂ ಬಾಡಿತು. ದುಂಬಿಗಳ ಝೇಂಕಾರ ರವದಲಿ ಹಾರಾಟ ಮೇಲಾಟದಲಿ ಗರ್ಭನಿಂತಿತು ಅದೇ ನಗುವಿನ ಸಲ್ಲಾಪದಲಿ ದಿನ ಕಳೆಯಿತು ತೊಟ್ಟು ಕಳಚಿತು ಭಕ್ತಿಗೆ, ಅಂದಕೆ, ಸುಖಕೆ ಕೊನೆಗೆ ಆಘ್ರಾಣಿಸಿ ಅನುಭವಿಸಲು ಮೊಗ್ಗಾಗಿ ಹೂವಾಗಿ ಕಾಯಾಗಿ ದಿನವೊಂದು ಕಳೆಯಿತು ಆಕಾಶಕ್ಕೇರಿದ ಮುಖ ಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿದಿತ್ತು ಬೀಜ ಮಣ್ಣು ಸೇರಿತು ಮತ್ತೆ, ಅದೇ ಸತ್ವ ಅದೇ ಕಸುವು ಗಾರು ನೆಲವ ಸೀಳಿ ಹೊರಬಿತ್ತು ದಿನದ ಹಂಗು ಕಳಚಿತು ಆಯುಷ್ಯ ಮರಳಿತು  :-ಪ್ರಶಾಂತ್ ದಿಡುಪೆ :-ರೇಖಾ ಚಿತ್ರ: ವಿಜಯ...